وقتي شميسا برخاست

narcissus

2005-01-07T19:38:00.000-08:00

https://www.sharemation.com/hamidparnian/narcisse2.jpg

2004-12-04T13:18:00.000-08:00

http://www.iranian.com/News/2004/December/maha1.pdf

شماره نخست نشريه همجنسگرايان ايراني.
تبريك به همه

2004-11-23T03:22:00.000-08:00

دريا، عشقِ من
سروده: رينالدو آرناس (Reinaldo Arenas)
ترجمه : احسان نيكي

من آن كودكم/ با چهره اي گرد و كثيف كه/ از هر گوشه اي تو را مي رنجاند با گفتن/ «مي تواني سكه اي به من بدهي؟»

من آن كودكم با چهره اي كثيف،/ كه بدون شك ناخواستني است،/ و در انديشة كالسكه هاي دوردستي است كه/ از درون آن ديگر كودكان خنده سر مي دهند و بالا و پائين مي پرند.

من آن كودك نادوستداشتني ام كه/ به راستي ناخواستني است،/ با چهره اي گرد و كثيف/ كه گويي در برابر چراغ هاي غول آساي خيابان/ يا زير نگاه روشن مادربزرگ ها/ يا روبروي دختربچه هاي كوچك/ با چهرة كثيف اش، به آنها توهين مي كند.

من آن كودك خشمگين و تنهاي هميشگي هستم/ كه به تو توهين مي كند و هشدارت مي دهد:/ اگر رياكارانه دست نوازش بر سرم بكشي/ از آن فرصت بر قاپيدن كيف پولت بهره خواهم گرفت.

من آن كودك هميشگي ام/ كه در برابر تصاويري از وحشت حتمي/ جذامِ حتمي، هجوم حتمي كك ها،/ و جنايت هاي حتمي قرار گرفته است.

من آن كودك نفرت انگيزي هستم كه رختخوابي/ از مقوا مي گستراند و منتظر مي ماند،/ و يقين دارد كه تو او را همراهي خواهي كرد.

2004-10-26T10:18:00.000-07:00

وبلاگ نويسان آزاديخواه ايرانی در دفاع از حق آزادی بيان و اعتراض به نقض اين حق مسلم از طرف سايت پرشين بلاگ ، و مقابله با رفتار کودتا گونه ی سايت مذکور در بستن دهها وبلاگ متعلق به همجنسگرايان ايرانی ، فارغ از گرايش ها و سليقه ها همه و همه در دفاع از حقوق ديگری با هم هم پيمان شويد و نامه ی ذيل را در پست روز سه شنبه ۵ آبان خود قرار دهيد

سه شنبه ۵ آبان ۱۳۸۳ روز اعتراض سراسری وبلاگ نويسان به مسدود شدن فله ای وبلاگ های هموطنان همجنسگرای ايرانی توسط پرشين بلاگ

خدمت اعضای هيئت مديره سايت پرشين بلاگ
سلام
پيرو حرکت اخير و تاسف آور آن سايت مبنی بر مسدود کردن تعدادی از وبلاگ های متعلق به هموطنان همجنسگرا بدون اعلام دليل و با عنوان کلی عدم رعايت توافقنامه پرشين بلاگ مايليم نکاتی را با شما در ميان بگذاريم ، اميد است که جوابی منطقی برای سئوال ها و اعتراضاتمان داشته باشيد
1-آيا در توافقنامه پرشين بلاگ محدوديتی برای عضو شدن در رابطه با خصوصيات انسانی وجود دارد ، مثلا آيا عضو پرشين بلاگ بايد از رنگ ، نژاد ، زبان ، دين و گرايش خاصی باشد و آيا برای عضويت ، گرايش جنسی مد نظر قرار می گيرد ؟ !
۲ - آیا حق داریم بپرسیم که کجای مطالبمان با توافقنامه ی مذکور تعارض دارد و آیا بهتر نبود که به خودتان این زحمت را می دادید و دلایل مسدود کردن وبلاگ ها را به ایمیل اعضایتان که اینقدر از آنها دم می زنید می فرستادید ؟ ! ! ( توجه داشته باشید که شما ادعای اداره ی یک سايت فرهنگی را دارید ! نه اداره ی یک تجارتخانه ! )
۳- بستن وبلاگ شخصی یک فرد به مثابه از بین بردن موجودیت دیجیتال آن فرد است حتی در کشورهایی که اعدام دسته جمعی هم وجود دارد اعدامی ها را محاکمه می کنند ! آیا ما فرصت دفاع از خود را در برابر اتهام هایی که نمی دانیم چیست داشته ایم ؟ ! ! !
۴ - به فرض وجود جرم خیالی چرا قبل از مسدود شدن ، هیچ تذکر و نامه ای به پست الکترونیکی اعضا فرستاده نشده ؟ شما با مسدود کردن شناسه کاربری افراد علاوه بر وبلاگ ، نویسندگان وبلاگ ها را از حق دسترسی به نوشته های خود نیز محروم کردید و نوشته های آنها را توقیف کردید ! برای این کار کودتا گونه اتان چه جوابی دارید ؟ شناسه کاربری یک عضو مگر یک سایت آشکار است که دیگران نیز به آن دسترسی داشته باشند ؟ مگر اینکه شما دسترسی داشته باشید ! ! ! !
۵ - مسدود کردن فله ای وبلاگ هایی که نه عکس دارند و نه خاطرات پرنوگرافی و اکثر آنها حاوی مطالب ادبی نویسنده و شکوائیه هایی از جامعه ی ساخته شده به سبک و سطح فکری شماست چه دلیل قانونی دارد و آیا گردانندگان پرشین بلاگ کوچکترین انتقادها را نسبت به جامعه خود پذیرا نیستند ؟ بهتر نیست که نسبت به ظرفیت و سطح فکری خودتان تجدید نظر کنید ؟ ! ! ! ! !
6 - خوشبختانه با توجه به رشد اندیشه های انسانی و شناخت منطقی واقعیت های اجتماعی امروزه حتی در ایران هم کسی به جرم همجنسگرایی محاکمه نمی شود آیا شما در دنیای مدرن و الکترونیک خود حتی از قانون های دنیای غیر مدرن و متمدن هم عقب ترید ؟ ! ! ! ! ! !
در پایان با اعتقاد اینکه ما وبلاگ نویسان همجنسگرا حرکت خود را حرکتی فکری ، اندیشمندانه ، تحلیلگرانه ، قانونی ، آزادیخواهانه و حق مسلم و حیاتی خود می دانیم ،
ضمن اعتراض شديد به کودتای ضد فکری پرشين بلاگ اعلام می کنيم که از راه خويش دلسرد نمی شويم و مايليم هرچه سريعتر نسبت به رفع اين توقيف اقدام و جواب شما را به همراه اصل نامه ( اگر به گفتمان اعتقاد داريد ) در سايت پرشين بلاگ مشاهده کنيم .

وبلاگ نويسان همجنسگرای ايرانی

2004-09-26T13:08:00.000-07:00

حسام عزيز!
شايد كياراي بزرگ و دوست داشتني از خاطرات نازنيني كه با هم داشتيم براي ات چيزهايي را گفته و شايد هربار وقتي از اين خاطرات مي گفت اشك شوق بر چشم هاي اش مي نشست. من همواره به لحظه هايي كه با او سپري كرده ام افتخار مي كنم؛ او در آن ديدار نخست از انديشه هايش گفت كه چه بلند بود و متعالي. وقتي آرام حرف مي زد انگار نسيمي بود كه بر جان آدم مي نشست. وقتي چمران را پياده مي آمديم نه خستگي احساس كرديم و نه حتي احساسِ قدم زدن؛ گويي در جهان ديگري بوديم. وقتي از فلسفه اي كه داشت سخن مي گفت به خود مي باليدم كه كسي را در ميان خودمان يافته ام كه داناست و از ظواهر گذشته است. او بي گمان انساني بزرگ بود. آرام بود و حتي به خود جرات نمي داد پشت اين يا آن فرد ـ حتي اگر گناهكار هم بود ـ سخن بگويد و بد بگويد. ا. دلي داشت كه به راستي بهره از دريا برده بود. وقتي با او سخن مي گفتي دريچة تازه اي گشوده مي شد؛ گشودگي و پيروزي را لمس مي كردي. از كيارا هرچه بگويم ناقص مي ماند و مي دانم كه هم من و هم تو كه او را مي شناسيم بي سخن به فهمي مي رسيم كه سزاوار اوست؛ او بزرگ بود و از اهالي سرزمين پاكي و لبخند بود.
حسام عزيز!
من بيشتر شگفت زدة اين شده ام كه كيارا چگونه نتوانست تاثيري را كه بر من گذاشته بر تو نگذارد. او هيچگاه شتابزده عمل نمي كرد؛ مردِ انديشه بود و بي محاسبه بر كسي فرياد نمي كشيد. بي گمان وقتي مطلب ات را بخواند پريشان خواهد شد. اگر دستِ روزگار كيارا را از من دور نمي كرد چه لحظه ها كه با هم نداشتيم. او رفت ولي هنوز سنگينيِ خوشآيندي كه داشت در فضا جريان دارد. نمي گويم همچو او باش، كه سخت است مانند ديگري بودن. احوالات ات را اسيرِديگري نكن. استوار باش و استواري را به ما نيز بياموز.
شاد و هميشه پيروز باشي.
آنكه هميشه به او ارادت داشت
حميد پرنيان
5 مهر 1383

2004-09-24T10:02:00.000-07:00

گريه بارون آمدنت را گرامي مي دارم.

2004-09-08T18:13:00.000-07:00

تثليث عشق

سرودة آلفرد آستين (Alfred Austin)

برگردان : احسان نيكي

اگـرچـه روح و قلب و جـسـم را مـا

نـهاديـم يك به يك اسمي بـر آنهـا

جـدا از هـم كجـا گـردنـد در عشـق

گـره بـا يكـدگر خـوردنـد در عشق

چـنان پـيـونـد سـخـت بـي جـدايـي

كـه اين بي ديگـري را نيست جـايي

نـه ايـن يك افتخـار، آن مـايـة شـرم

كه پـشت هر يكي از ديگري گـرم

بـدون هـم نبـاشـد جـمعـشـان جمـع

جـدا ازهـم حـرارت، شعـله و شمع

نـبـاشـد عـاشـق آنكـس تـن ببخـشد

ولـي بـاشـد بـه دل دادن مـردد

نـه آنكـس كـو ببخشـد روح، ليكـن

بـه نـزد خـويـشـتـن دارد نـگـه تـن

بـدان مـعـني عـشـق نـيـك انـجـام

بـُوَد بـخـشـيـدن هـر سـه بـه اتـمـام

بـلـنـداي مـقـامـش آسـمـان اسـت

چـو اقـيـانـوس حدش بيكران است

هـمـانـنـد هـوا تـا اوج افـلاك

و يـا گـستـرده همچـون پهنة خاك

Love's Trinity

Soul, heart and body, we thus singly name,

are not in love divisible and distinct.

But each with each inseparably link'd,

One is not honor, and the other shame,

but burn as closely fused as fuel, heat and flame.

They do not love who give the body and keep

the heart ungiven, nor they who yield the soul,

and guard the body. Love doth give the whole,

Its range being high as heaven, as ocean deep,

wide as the realms of air, or planet's curving sweep.

2004-08-24T04:46:00.000-07:00

قصيده اي براي والت ويتمن

سروده : فدريكو گارسيا لوركا

(Federico Garcia Lorca)

برگردان : عبدالعلي دست غيب

كانون تحقيقات اقتصادي و اجتماعي پاژند، پائيز 1353

در درازنايِ «ايست ريور» و «برونكس»

جوانان آواز مي خوانند

تا كمر لخت اند

و همراه با چرخ، روغن، چرم، و پتك.

نود هزار معدنكار از تخته سنگ ها، نقره بيرون آوردند،

و كودكان طرحِ جدول ها و دورنماها را كشيدند.

اما هيچ يك نه خوابيد

و نه خواست رودخانه اي باشد،

هيچ كس دربندِ برگهايِ درشت نبود

و نه در بندِ زبانِ آبيِ درياكنار.

در درازنايِ «ايست ريور» و «كوئينزبارو»

جوانان با {هيولايِ} صنعت مي جنگيدند،

و يهوديان سرخگلِ ختنه را به خدايِ رودخانه مي فروختند،

و آسمان، گله هاي گاوِ كوهان دار را كه باد مي راند

از ميانِ پلها و بامها فرو مي ريخت.

اما نه كسي درنگ كرد،

نه كسي خواست ابري باشد

نه كسي سرخس ها را جستجو كرد،

نه كسي حلقة زردفامِ دايرة زنگي را.

در طلوعِ‌ماه قرقره خواهند چرخيد

و از آسمان به پائين خواهند غلطيد،

خطي از سورن ها به گِردِ خاطره چنبره خواهد زد،

و تابوت ها، كساني را كه كار نمي كنند

به دوردست خواهند برد.

نيويورك، شهرِ لعاب و لجن

نيويوركِ مفتول و مرگ.

كدام فرشته را در رخسارة خود پنهان كرده اي!؟

كدام صدايِ معصومانه اي از حقيقت گندمزار سخن خواهد گفت؟

و چه كسي از رويايِ وحشتناكِ شقايق هاي آلوده ات؟

حتي براي يك لحظه

والت ويتمنِ كهنسالِ زيبا

از ديدنِ ريشِ پرا از پروانه هايت كوتاهي نكرده ام،

و نه از ديدنِ شانه هاي مخملي ات

كه در اثرِ ماه لاغر شده است،

و نه از ديدنِ ران هاي آپولونيِ اصيلِتو

و نه از شنيدنِ صدايت كه چون ستوني از خاكستر است؛

كهن و زيبا همچون غبار

تو چون پرنده اي كه جنسيت اش با سوزن سوراخ شده، ناليدي

اي دشمنِ ساتير (= ملازمِ خداي شراب)

و دشمنِ درختِ انگور،

و دوستدارِ نيم تنه هايِ برهنه در زيرِ لباس هايِ ضخيم.

نه، نه حتي براي يك لحظه، اي زيبائيِ‌مردانه

كه در كوه هاي زغال سنگ، آگهي هاي ديواري، راه آهن ها

خواب مي ديدي كه رودي باشي

و همراه رفيقي كه بايد رنجِ اندكِ پلنگي غافل را

بر سينه ات جاي دهد.

نه، نه حتي براي يك لحظه، اي والت ويتمنِ كهنسالِ زيبا

برادرِ همخون، مرد، انسانِ تنها در دريا،

زيرا در مهتابي ها، انبوهِ مردم در نوشگاه ها

گروه گروه بيرون جستنِ دوزندگان

با لرزيدن بينِ پاهايِ رانندگان،

يا با گردش بر سكوهايِ افسنطين.

اي والت ويتمن!

همجنس بازها ترا در رويا مي بينند

و اين يكي نيز، و آن ديگري،

و آنها خانم هايِ مو بورِ شمالي و زنگيانِ سرزمين هاي شني را

در ريشِ عفيف و شكوهمندِ تو فرو مي بردند،

گروه گروه، مردم چونان گربه و يا افعي

فرياد مي كشند و اشاره مي كنند؛

همجنس بازها، والت ويتمن، همجنس بازها

پريشان از اشگ

براي تازيانه، چكمه، يا نيشِ رام كنندگان

چاق شده اند.

آن يكي، و آن ديگري نيز،

انگشت هايِ چرك به كنارة رويايِ تو اشاره مي كنند

در حالي كه دوستي كه سيبِ ترا مي خورد

اندكي مزة بنزين را در دهانش احساس مي كند،

و خورشيد بر گردِ نافِ جواني كه در زيرِ پل بازي مي كند

آواز مي خواند.

ولي تو چشم هاي خراشيده شده را جستجو نمي كردي

يا مردابِ قيرآلودِ سياهي كه كودكان در آن فرو مي روند،

يا آبِ دهانِ يخ زده،

يا زخم هايِ مدورِ چونان شكمِ وزغ را

كه همجنس بازها در ماشين ها و مهتابي ها مي برند،

به هنگامي كه ماه، در گوشه هاي ترس

بر آنها شلاق مي نوازد.

تو برهنگي اي چون رود جستجو كردي

نره گاو و رويا كه بايد چرخ را به خزة دريائي پيوند دهند،

اي پدرِ رنجِ خود، كامليايِ مرگِ خود،

كه در شعله هايِ‌ استوائيِ نهائيِ خويش ناله مي كني.

زيرا اين عادلانه است

كه انسان شاديِ‌خود را در جنگلِ‌ خونِ بامدادي فرارسنده

جستجو نمي كند.

آسمان را سواحلي است

در جائي كه مي توان از زندگاني دوري گزيد،

و پيكره هاي معيني كه در صبحگاه تكرار نمي شوند.

رنج، رنج، رويا، هيجان و رويا.

اين است جهان، دوستِ من!

رنج، رنج.

جسدها در زيرِ ساعت هايِ ديواريِ شهرها مي پوسند؛

جنگ، همراهِ ميليون ها موشِ صحرائيِ خاكستري گريان مي گذرد،

ثروتمندان به نشمه هاي خود

محتضرانِ شعله ورِ كوچك را ارمغان مي دهند،

و زندگاني، ديگر، شريف و نيك و مقدس نيست.

انسان اگر بخواهد مي تواند

آرزوهايِ خود را در رگهايِ مرجان يا تصويرِ برهنة آسماني هدايت كند.

زن بازان، فردا به قالبِ خرسنگها در خواهند آورد

و «زمان» نسيمي خواهد شد

كه خواب آلوده به شاخه ها مي آيد.

به اين دليل است، والت ويتمنِ پير!

كه من صدايِ خود را

در برابرِ پسركي كه رويِ نازبالشِ خود نامِ دختركي را مي نويسد، بلند نمي كنم.

و نه در برابرِ جواني كه جامه يك عروس را

در تاريكيِ رختكن به تن مي كند،

و نه در برابرِ مردانِ تنها در باشگاه ها

كه آب روسپيگري را با تهوع مي نوشند،

نه در برابرِ مرداني با نگاهي سبز

كه انسان را دوست دارند،

و لبهايِ خود را در سكوت آتش مي زنند،

من صدايِ خود را در برابرِ شما بلند مي كنم

آري در برابرِ شما همجنس بازانِ شهرها،

با گوشتِ بادكرده و انديشة ناپاك،

دردِ لجن، آدم هاي درنده خو

دشمنِ بي امانِ عشق

كه حلقه هاي گلِ شادي را به دور مي ريزند.

آري در برابر شما،

شما كه با زهرِ تلخ

مرگي آلوده را جرعه جرعه به جوانان مي چشانيد.

هميشه در برابرِ ما همجنس بازهايِ امريكاي شمال،

پاژ اروسِ هاوانا

پرتوسِ مكزيكو

ساراساسِ كاديز

آپيوسِ سه ويل

كان كوسِ مادريد

آده لائيدايِ پرتقال

همجنس بازانِ جهاني، كشندگانِ قمريكان!

بردة زنان،

ماده سگانِ اطاقِ آرايشِ آنها،

پرسه گردِ ميدان هاي عمومي

با تبِ يك بادبزن

يا كمين كننده در دورنمايِ سردِ بوتة شوكران

بگذار در آنجا هيچ محله اي وجود نداشته باشد!

مرگ از چشمانِ تو جاري است

و گل هايِ خاكستري فام را بر سواحلِ لجن توده مي كند،

بگذار در آنجا هيچ محله اي وجود نداشته باشد!

هشدار!

بگذاريد سرگشتگان، پاگان، باستانيان، نخبگان، درخواست كنندگان، دورازة مستي را به روي شما ببندند.

و تو اي والت ويتمنِ زيبا

در كنارِ رودِ هودسن

با ريش ات به سوي قطب،

و دست هاي گشوده ات بيارام.

در خاكِ نرم يا در برف

زبانِ تو رفيقاني را فرا مي خواند

كه غرالِ بي جان ات را مراقبت كنند.

بخواب! چيزي بر جاي نيم ماند.

رقصِ ديوارها، مرغزاران را مي لرزاند،

و امريكا را در سيلابِ ماشين و اشگ غرقه مي سازد.

من تندبادي از شب ترينِ شب ها مي خواهم،

كه گل ها و واژه ها را

از زيرزميني كه تو در آن به خواب رفته اي، بيرون آورد،

و پسركي زنگي

كه به سپيدپوستاني كه فكرشان همه دربارة طلاست

ورودِ سلطنتِ گوشوارة ذرت را

اعلام كند.

2004-08-21T10:47:00.000-07:00

متن زير، برگردانِ مقياسِ اندازه گيري امورجنسي است. آوردن اين مقياس به معني پذيرش ِ آن نيست ؛ «چه معياري، به جز خودتعريفي، مي تواند مشخص كنندة مقوله بنديِ جسم ها باشد؟ چگونه مي توان ناهماهنگيِ تكرارشونده (و مكرر) ي كه بين خودتعريفي هاي جنسي و آنچه افراد واقعا مي خواهند و مي كنند وجود دارد را توجيه كرد؟ با بهترين توجيه هم، چگونه مي توان ميزان تمايلِ جنسي را اندازه گرفت و مرزي ايستا و سخت ميانِ همجنسگرا و دگرجنسگرا كشيد؟ آيا، به راستي، بيشتر مردم آمريكا (كه بيشتر افرادي بودند كه احتمال مي رفت دگرجنسگرا باشند) به انگيزش هاي شهوانيِ همجنسگرايانه شان اقرار خواهند كرد؟ يا آيا آن كساني كه خود را همجنسگرا تعريف مي كنند، به وسيلة ماهيتي كه دارند، هيچ تمايلِ دگرجنسگرايانه اي را تجربه نكرده اند؟»

مقياسِ چندبعديِ اندازه گيريِ امورجنسي

(Reference: Berkey, B. R., Perelman-Hall, T., & Kurdek, L. A. [1990]. The Multidimensional Scale of Sexuality, Journal of Homosexuality, 19, 67-87).

برگردان : حميد پرنيان

پرسشنامة زير، اشاره به انديشه ها (نگرش ها)، احساسات (انگيزش ها)، و رفتارها (كنش ها) يي دارد كه در طولِ زندگي بزرگساليِ شما رخ مي دهد. هر نگرش، انگيزش، يا كنشي كه پيش از 18 سالگي رخ داده است نبايستي به هنگام پاسخ دهي به پرسش ها لحاظ شود. به علاوه، پرسش هاي زير به وضعيت هايي كه هردو شريكِ جنسي از روي ميل در آن مشاركت دارند، هم مي پردازد.

لطفا، همة پرسش ها را بادقت بخوانيد و آنها را با «درست» و «نادرست» پاسخ دهيد. اگر احساس كرديد كه پاسخِ شما بينِ درست و نادرست قرار مي گيرد، گزينه اي را برگزينيد كه نسبت به نگرش، انگيزش، و كنشِ متداول و رايجِ شما نزديكتر و مناسبتر است. با توجه به اينكه پرسش هايي كه اشاره به شريكِ جنسيِ كنونيِ شما دارد، اگر اكنون شريكِ جنسي نداريد، لطفا، به اين پرسش ها بر اساس ترجيحاتِ خويش كه از يك شريكِ جنسي در ذهن داريد پاسخ دهيد.

1- من، از نظر جنسي، بيشتر به همجنسانم كشش (و تمايلِ) جنسي دارم، و به جنس مخالفِ خويش، كمتر.

2- در گذشته، من احساسِ عاشقانه اي به جنسِ مخالف داشتم، اما اكنون من تنها به همجنسم احساسِ عاشقانه دارم.

3- من هميشه، از نظر جنسي، تنها با همجنسم فعال و پويا (اكتيو) بودم.

4- من هرگز با مواد شهواني اي كه نمايانگرِ يكي از هردوجنس (خواه همجنس و خواه غيرهمجنس) باشد برانگيخته (و تحريك) نمي شوم.

5- من معمولا درموردِ جنسِ مخالف خيالات و روياهاي جنسي دارم، اما گهگاه هم درمورد همجنسِ خويش خيالات و روياهاي جنسي دارم.

6- من هميشه فقط به جنسِ مخالف جذب مي شوم (و كششِ جنسي دارم).

7- به طور كلي، من با همجنس ام احساساتِ عاشقانه دارم، اما گهگاه با جنسِ مخالف هم احساساتِ عاشقانه دارم.

8- در گذشته، من با جنسِ مخالف فعاليتِ جنسي داشتم، اما اكنون با همجنسِ خويش فعاليتِ جنسي دارم.

9- در طولِ دوره اي از زمان، برايِ من موارد شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسانم است بيشتر برانگيزانندة جنسي است، در حاليكه در دوره هاي زمانيِ ديگر موارد شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم است بيشتر برايم برانگيزانندة جنسي است.

10- من هميشه، فقط، نسبت به همجنسانم خيالات و روياهايِ جنسي دارم.

11- در طولِ دوره اي از زمان، من كششِ جنسيِ بيشتري به همجنسانم احساس مي كنم، در حاليكه در دوره هايِ زمانيِ ديگر من كششِ جنسيِ بيشتري به جنسِ‌مخالفم احساس مي كنم.

12- در طولِ دوره اي از زمان، بيشتر من احساسِ عشق به همجنسم مي كنم، در حاليكه در دروه هاي زمانيِ ديگر بيشتر به جنسِ‌مخالفم احساس عشق دارم.

13- من هميشه فقط با جنسِ مخالفم از نظر جنسي فعال و پويا (اكتيو) بوده ام.

14- در گذشته، من با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم است تحريك و برانگيختة جنسي مي شدم، ولي اكنون من تنها با مواردِ‌شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم است تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم.

15- من هميشه فقط درموردِ جنسِ مخالفم خيالات و روياهايِ جنسي دارم.

16- در گذشته، من به همجنسم كششِ جنسي داشتم، ولي اكنون من تنها به شريكِ جنسيِ غيرهمجنس علاقه و تمايل دارم.

17- من اكنون نسبت به هر دو جنس‌ (همجنس و غيرهمجنس) به يكسان احساس عاشقانه دارم.

18- بيشترِ فعاليت هاي جنسيِ كنونيِ من با جنسِ مخالف است، ولي گهگاه با همجنسم نيز از نظر جنسي فعال هستم.

19- من به طور كلي با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم باشد تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم، و به ميزان كمتري با موارد شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم باشد.

20- در طولِ دوره اي از زمان، من بيشتر درموردِ همجنسم خيالات و روياهاي جنسي دارم، در حاليكه در دوره هاي زمانيِ ديگر من بيشتر درموردِ جنسِ مخالفم خيالات و روياهاي جنسي دارم.

21- من بيشتر به جنسِ مخالفم كششِ جنسي دارم، و به ميزانِ كمتري به همجنسم.

22- من هرگز عاشقِ هيچ كدام از همجنس يا غيرهمجنسانم نشده ام.

23- در گذشته، من با همجنسم فعاليتِ جنسي داشتم، ولي اينك با شريك هاي جنسيِ غيرهمجنسم فعاليت جنسي دارم.

24- من هميشه فقط با موارد شهواني اي كه نمايانگرِ غيرهمجنسم باشد تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم.

25- من هيچگاه درموردِ هيچ كدام از همجنسان و غيرهمجنسانم خيالات و روياهايِ جنسي نداشته ام.

26- من هميشه فقط به همجنسم كششِ جنسي دارم.

27- در گذشته، من روابطِ عاشقانه اي با همجنسم داشته ام، ولي اينك من فقط به جنسِ مخالفم احساسِ عاشقانه دارم.

28- من با يكي از جنس ها (مرد يا زن) يك دورة ماهانه يا سالانه فعاليت جنسي داشتم، و اين مسئله براي چند ماه يا سالِ بعد به همراهِ فعاليتِ جنسي با جنسِ ديگر (مرد يا زن) ادامه داشته است.

29- من به طور كلي با موارد شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم باشد تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم، و با موارد شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم باشد به ميزان كمتري تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم.

30- در گذشته، من درموردِ همجنسم خيالات و روياهاي جنسي داشتم، ولي اينك فقط درموردِ جنسِ مخالفم خيالات و روياهايِ جنسي دارم.

31- من به هيچكدام از همجنس يا غيرهمجنسم كششِ جنسي ندارم.

32- من هميشه فقط عاشقِ همجنسم شده ام.

33- من با هر دو جنس (مرد و زن) بارها و به يكسان، بر يك اساسِ منظمِ منصفانه، فعاليتِ جنسي دارم.

34- در گذشته، من با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم باشد تحريك و برانگيختة جنسي مي شدم، ولي اينك فقط با موارد شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم باشد تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم.

35- من اكنون درموردِ همجنس و غيرهمجنسم، خيالات و روياهاي جنسيِ همتعدادي دارم.

36- در گذشته، من به جنسِ مخالفم كششِ جنسي داشتم، ولي اينك فقط به شريك هايِ جنسيِ همجنسي ام علاقه و تمايل دارم.

37- به طور كلي، من احساسِ عاشقانه به جنسِ مخالفم دارم، ولي گهگاه به همجنسم هم احساسِ عاشقانه دارم.

38- من هرگز با همجنس يا غيرهمجنسم فعاليتِ جنسي نداشته ام.

39- من اكنون (و در حال حاضر)، به يكسان، با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم باشد همانقدر تحريك و برانگيختة جنسي مي شوم كه با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ جنسِ مخالفم باشد تحريك و برانگيخته جنسي مي شوم.

40- در گذشته، من درموردِ جنسِ مخالفم خيالات و روياهايِ جنسي داشته ام، ولي اكنون درموردِ همجنسم خيالات و روياهايِ جنسي دارم.

41- من اينك (و در حال حاضر) كششِ جنسيِ يكساني به هر دو جنس (مرد و زن) دارم.

42- من هميشه فقط به جنسِ مخالفم عاشق شده ام.

43- بيشترِ فعاليت هايِ‌ جنسيِ كنونيِ من با همجنسم مي باشد، ولي گهگاه با جنسِ مخالفم هم از نظر جنسي فعال بوده ام.

44- من هميشه فقط با مواردِ شهواني اي كه نمايانگرِ همجنسم باشد تحريك و برانگيختة جنسي شده ام.

45- من معمولا درموردِ همجنسم خيالات و روياهايِ جنسي دارم، ولي گهگاه درموردِ جنسِ مخالفم هم خيالات و روياهايِ جنسي دارم.

نمره دهي

دگرجنسگرا : موارد 6 ، 13 ، 15 ، 24 ، 42

دگرجنسگرا با همجنسگراييِ اندك : موارد 5 ، 18 ، 19 ، 21 ، 37

دوجنسگرايِ همزمان : موارد 17 ، 33 ، 35 ، 39 ، 41

دوجنسگرايِ ناهمزمان (ترتيبي) : موارد 9 ، 11 ، 12 ، 20 ، 28

همجنسگرا با دگرجنسگراييِ اندك : موارد 1 ، 7 ، 29 ، 43 ، 45

دگرجنسگرا در گذشته، همجنسگرايِ كنوني : 2 ، 8 ، 14 ، 36 ، 40

همجنسگرا : 3 ، 10 ، 26 ، 32 ، 44

همجنسگرا در گذشته، دگرجنسگرايِ كنوني : 16 ، 23 ، 27 ، 30 ، 34

(از نظر امورِ جنسي) خنثي : 4 ، 22 ، 25 ، 31 ، 38

2004-08-12T03:54:00.000-07:00

تاريخ دگرجنسگراباوري

نوشته : پل هالسال

برگردان : حميد پرنيان

اگر تاريخ همجنسگرايي مي تواند وجود داشته باشد، چرا تاريخ دگرجنسگراباوري وجود نداشته باشد؟ به يقين، پاسخ اين است كه دگرجنسگراباوري تاريخ دارد، همانطور كه دگرجنسگراها تاريخ دارند، خواه آنها آن را بفهمند و بپذيرند و خواه ندانند و نپذيرند. به گونه اي روزافزون، اين تاريخ مورد بررسي قرار گرفته است.

«هويت دگرجنسگرايانه» ي مدرن، به نظر مي رسد كه يك سازة (يا ساخته شدة) اجتماعيِ مدرن باشد. به يقين، واژة «دگرجنسگرا» از ابداعاتِ جديد است، و تا دهة 1930 در فرهنگنامه ها در فهرست بيماري ها قرار داشت. مي توان، به گونه اي عادلانه، يقين داشت كه فعاليتِ دگرجنسگرايانه و روابط دگرجنسگرايانه در گذشته وجود داشته است!

تفاوت عمده اي كه ميان دگرجنسگرايي ها و همجنسگرايي ها وجود دارد اين است كه روابط دگرجنسگرايانه، هم از نظر آماري و هم از نظر فرهنگي، هنجاري بودند. يكي از مسائلي كه با هنجاربودن وجود دارد اين است كه ممكن است نامسئله دار، غيرساخته شده، و «طبيعي» پنداشته شود. براي اثبات اين امر احتياج نيست كه خيلي دور برويم تا گوناگوني و تنوع بيشماري كه هويت هاي دگرجنسگرايانه و «هنجاربودگي هاي» دگرجنسگرايانه در گذشته داشتند را آشكار كنيم. سه مثال؛

الف. در حافظة زندگي روزمره، سنِ ـ از نظر اجتماعي ـ پذيرفته شده براي ازدواج در حدود پنج سال افزايش داشته است { در آمريكا براي زن ها، از دهة 1950 تا 1990 ، از 21-19 تا 27-25 افزايش يافته است}. آنچه در 1950 امري هنجار بود اينك امري مفتضح و رسواگر شده است.

ب. در جوامع بيشماري، چندهمسري يك هنجار اجتماعي بود، حتي اگر از نظر آماري فراواني نداشت {مانند؛ جوامع عهد عتيق اسرائيل، جوامع گوناگون اسلامي، جوامع چين سنتي، برخي جوامع آفريقايي}. در ديگر جوامع، تك همسري، تائيدي اخلاقي بود.

ج. در بسياري از جوامع پيش- صنعتي، سنِ آغازِ فعاليت جنسي نزديك به سنِ بلوغِ جنسي بود. جوامع صنعتي، در حاليكه به صحه گذاشتن به افسانة «هنجاربودگي» ادامه مي دهند و پافشاري مي كنند، تمايل دارند تا آغاز فعاليت مجاز جنسي را به تاخير بياندازند.

سرچشمه ها و منابعِ تاريخ دگرجنسگراباوري در دوران معاصر فراوان تر است. بي شباهت به امورجنسيِ «منحرفانه»، در جايي كه توقيفِ متن ها مطرح مي شود، و يادداشت ها (و گزارشات و تاريخچه ها) رمزگونه مي شوند، «هنجاربودگيِ» دگرجنسگرايي ها ثابت مي كند كه منابع و سرچشمه ها وجود دارند و باقي مانده اند. اين صرفا موضوعي براي بررسي كردنِ آنها ست و موضوعي براي سوژة مطالعه قراردادن آنها براي تجزيه و تحليلِ تاريخي مي باشد.

به همراه وجود داشتنِ هنجاربودگي هايِ دگرجنسگرايانه، تاريخِ انحرافِ اجتماعيِ دگرجنسگرايي نيز وجود دارد. در برخي از جوامع، بعضي از افراد قوانين و قواعدِ جنسي را نمي پذيرند و آشكارا هويت هاي «هرزگي (و بي بند و باري)» را اختيار مي كنند. در حاليكه اغلب مي توان با نگاه كردن به محدوديت هاي ساختارهاي جامعه تصوير بهتري از اين ساختارها ارائه داد، تمام و همگيِ پديدة هرزگي ( و بي بند و باري) شايسته بررسي و مطالعه است.

براي كساني كه مي خواهند اين موضوع را بيشتر دنبال كنند، من عناوينِ پيشنهادي را ارائه مي دهم.

عناوينِ پيشنهادهايي براي بررسي و ملاحظه

ساختارِ اجتماعيِ «هنجاربودگي» (normality) : اينكه چگونه رمزهايِ «رفتار هنجاري» در جوامع مختلف ايجاد مي شود و به وجود مي آيد.

گونه هاي روابط دگرجنسگرايانه : تفاوت و اختلاف در وضعيت، ناهمگوني سني (الگويي عمومي و فراگير كه در آن مرد مسن تر از زن حساب مي شود)، هم برابري (الگويي به شدت نادر و كمياب از روابط دگرجنسگرايانه كه بيشتر در جوامع عصر شكار ديده شده، و به عنوان يك نتيجه در جوامع صنعتيِ مدرن)

گونه هاي فعاليتِ جنسيِ دگرجنسگرايانه : فعاليت جنسي، شايد، پيچيده ترين بعد (و نمودِ) امورجنسي باشد كه بشود از آن صحبت كرد. در حالي كه آبستن بودگي تاحدي گواه خوبي براي سلامت مهبل (آلت جنسي زنانه) است، ديگر اشكال فعاليت جنسي دگرجنسگرايانه (همانند موقعيت و پوزيشن جنسي، آميزش دهاني، آميزش مقعدي، شهواني بودگيِ پستان ها، پاها، باسن ها، بوسه هاي زباني) از جامعه اي به جامعة ديگر بسيار متفاوت است.

ازدواج : تك همسري / چند همسري، تك شوهري / چند شوهري، بااهميت ترين نهادهاي اجتماعي دگرجنسگرايانه. در اينكه چگونه الگوهاي آنها تغيير مي كند و گوناگون مي شود.

دگرجنسگراباوري سازيِ انتقالِ ويژگي (و خصوصيت) : يكي از ابعاد متمايزگرِ دگرجنسگرايي، پيوندش با انتقال ويژگي است. در برخي جوامع، اين امر چنان اهميت دارد كه ابعاد موثرِ روابط دگرجنسگرايانه كم اهميت مي شوند.

رابطة دوستانة جامعة دگرجنسگرا : اينكه چگونه ممكن است در يك جامعة مشخص، مردان و زنان «فقط دوستانِ» يكديگر باشند.

الگوهاي تربيت كودك : درگيريِ پدر در تربيت كودك؛ همكاري و مشاركت زنانه.

افسانه شناسي هاي دگرجنسگرايانه : ماهيتِ تابويِ زنا با محارم؛ افسانه هاي استمنا (جلق زدن)؛ ترس از ديگران.

بيماري هاي انتقاليِ جنسي : به خوبي دانسته شده است كه بيماري ايدز براي بررسيِ تاريخ همجنسگرايي مردانه در دهه هاي 1980 و 1990 امري مركزي و اساسي است. در ديگر دوره ها، همچنين، بيماري هاي انتقاليِ جنسي، بو ويژه سيفليس، وابستگي بسيار بيشتري به فعاليت جنسي دگرجنسگرايانه دارد. فشار اجتماعي، و مكانيسمِ اجتماعيِ پخش اين بيماري و بيماري هاي ديگر شايسته مطالعه است.

تن فروشي (فاحشه گري و روسپي گري) : دگرجنسگرايانِ هر دو جنسيت (مرد و زن) به عنوان تن فروشان و روسپي ها به كار گماشته شده اند. پيشتر، گسترة كاملي از ادبيات بر اين موضوع به وجود آمده است، اگرچه بيشتر بر تن فروشانِ زنانه تمركز داشته است و نه تاريخِ ژيگول ها (پسر جوان جلف)

استانداردهاي دوگانة جنسي : يك موضوع و مسئلة ارجاعي (و دربرگيرنده) در فرهنگ دگرجنسگرايانه اين است كه به مردها آزادي نسبتا بيشتري داده مي شود.

هرزگي (و بي بندوباريِ) دگرجنسگرايانه : بي بندوباري مسئله اي دربرگيرنده در تاريخِ دگرجنسگرايانه است؛ براي مثال نگاه كنيد به ؛ تشريفات جشن هاي باده گساري در عهد عتيق كلاسيك؛ يا شكل مدرن ترِ «تن فروشي» (rake) (پرداخت مبلغي پول براي بهره برداري از چيزي غيرقانوني و قاچاق)؛ يا حمام خانه هاي دگرجنسگرايانة دهة 1980 در سانفرانسيسكو و نيويورك.

familys !!

2004-08-05T14:33:00.000-07:00

براي نخستين بار بود كه يك تصوير اينگونه مرا درگير خود ساخته است. براي بار نخست نيم ساعت به او (آري زنده است و سخن مي گويد) نگاه كردم و پس از آن هربار كه نگاهش مي كنم نه تنها اشتياقم فروكش نمي كند بلكه فراتر از آن، معاني و فهم هاي جديدي از او به من مي رسد.

اين تصوير يك رساله است، يك شعر است، يك چلچراغ!. بدون شك متعالي است. سخن هايي كه با رنگ و طرح گفته مي شوند. و چند لايه است؛ هربار تو گويي چيزي از خود مي كند و به سوي ما پرتاب مي كند.

خانواده در مفهوم سنتي و غالبي آن، عبارت است يك مرد و يك زن (و اگر خدا خواست يك (يا چند) كودك). خانواده در نگاه تاريخي تغييرات گسترده اي يافته است. از زندگي قبيله اي تا خانواده گسترده، از خانواده هاي هسته اي تا خانواده هاي تك سرپرست، خانواده هاي جداازهم (كه زير يك سقف با هم زندگي نمي كنند) و خانواده هاي همجنسگرا، و اشكال ديگر. ولي اينك انگاره اي كه همگي ما از خانواده مي توانيم داشته باشيم همان است كه در آن زاده شديم، رشد كرديم، و اينك داريم اين نوشته را مي خوانيم. اين انگاره غالبي و همه گير، زاده سرمايه داري و ايدوئولوژي حاكم بر آن است: همه چيز در جهت منفعت و سودآوري. حال با اين وجود، انديشة خانواده اي كه نمي تواند براي جامعه سودآور و مفيد باشد امكان وجود خواهد يافت؟ همه چيز در جهت منافع. توليد نسل، پرورش نيروي انساني لازم، ايجاد واحد مصرف، و ... همگي كاركردهايي است كه از چنين خانوده اي انتظار مي رود.

تصوير دقيقا همين را نشانه گرفته است؛ چالشي را ايجاد مي كند براي تمام كساني كه دگرگونه فكر نكرده بودند. يك خانوده هسته اي (مرد، زن، كودك) در حال تماشاي تصويري هستند كه دو مرد برهنه را نشان ميدهد. در ابتدا اجازه مي خواهم، در متن، برهنگي را نشانه اي از امورجنسي بداينم؛ گونه اي پديداري امورجنسي در نقاشي، اينكه بنيان خانواده بر امورجنسي بنا شده است. خانواده هسته اي به تصوير دو مرد برهنه اي مي نگرند كه شايد نتوان پيش و پس از آن را پيش بيني كرد. در اين فكر بودم كه چرا نقاش سعي نداشت وقتي سخن از تقابل دو نوع از خانوده است، دو مرد را گونه اي ديگر به تصويركشد؟! مثلا به هنگام برقراري مراسم ازدواج رسمي در كليسا؟! يا به هنگامي كه آنها رفتاري دارند كه نشاندهندة پيوند رسمي آنهاست؟ نتيجه جالب بود. «پيش هم بودگي» اي كه هيچ قراردادي و پيشنويسي ندارد. پيوندي كه در جايي ثبت نشده ولي ـ شايد ـ دوام يابد و پايدار ماند. پيوندي كه تنها منفعت و سود و نتيجة آن، احساس آرامشي است كه هردو نفر به دست خواهند آورد. پيوندي كه هرگاه احساس شد كه قدرت از هم پاشيدگي دارد، از هم مي پاشد و گسسته مي شود. پيوندي كه نيازمند نگاهداري از سوي اهرمها و مكانيسم هاي اجتماعي و قانوني نيست. به ازدواج همجنسگرايي مي انديشم. چه لزومي دارد كه همجنسگرايان ازدواج خويش را در جايي قانوني ثبت كنند؟ براي بهره گيري از مواهب و سيستم تامين اجتماعي؟ آيا اين لزوم، ما را به سوي دامي بزرگتر نمي كشاند؛ بازتوليد كاركردها و پيآمدهاي ناگوار خانواده هسته اي؟ نمي دانم. ولي احساس مي كنم در گشادگي و بازبودن است كه امكان رشد فراهم مي شود. قيد و چهارچوب ها، همگي، محدودكننده آزادي رفتار آدمي است. چهارچوب ها به بهاي نظم و كوتاهي اي كه به راه ميدهند امكان شناخت و بازشناسايي را مي گيرد. دوست تر دارم در اين زمينه شنونده باشم تا پاسخگو.

به انديشه هاي حاشيه اي ام در مورد تصوير مي پردازم: نخست از زن آغاز مي كنم. نحوة ايستادگي و شكل بدن او كه در حال تماشاي تصوير است (درست به اين خاطر كه پشت به ايستاده) گوياي نوع انديشه اي است كه بر آن تصوير دارد: دست ها را با آرامش در پشت به هم گره كرده و با همفهمي تحسين كننده اي كه با تصوير و انگارة آن دارد مشغول تماشاست. هيچ چيز آزاردهنده اي در آنجا وجود ندارد تا ترك كند و تماشا را متوقف سازد. اين نه به اين خاطر است كه تصوير براي او برانگيزانندة تكانه هاي شهواني است (چرا كه براي ما هم نيست!)، اصل را بر اين مي گذاريم كه نيست (اصلا چرا بايد باشد؟). او با اين تصوير از آن رو همفهمي مي كند (آن هم از نوع تحسين برانگيزاش) كه به گونه اي كليشه اي «احساس» و «عاطفي انديشيدن» از آن جنسيت اوست؛ زن ها در جامعه به پذيراي چيزهايي كه تحريك كنندة احساسات روحي است محكومند. او بيشتر از آنكه فكر كند احساس مي كند. او شايد احساس و ضعيت اين دو را مي پذيرد.

اما مرد! كه شاي بتوان چكيده و عصارة جامعه باشد؛ چراكه جامعه مردسالار است، تمام نظام اجتماعي و حتي تاريخي و فرهنگي و اقتصادي مردانه و مردسالار و مردمحور است. او در انديشه است. از آن انديشه هايي كه به دنبال سبك و سنگين كردن چيزهاست؛ اين چه معني مي دهد؟ اينها مي خواهند چه كار كنند؟ چرا بايد دو مرد برهنه در كنار يكديگر بيكار نشسته اند؟ شايد دو دوست هستند؟ ولي چرا برهنه؟ شايد همجنسباز هستند؟ درست در همين پرسش است كه هوموفوبيا (همجنسگراستيزي) پديد مي آيد. او از تصوير انتظار منفعت و پيآمد است، آن هم پيآمدي اقتصادي (كه نه به معني پول، بلكه گسترده تر از آن؛ قدرت) كه در بررسي و ارزيابي پيآمد همه چيزها بايد لحاظ شود. او نشانه و نماد جامعه است. او حاضر نيست كودك خود را در معرض چنين فسادي بگذارد؛ يك دست در جيب دارد و پاي چپش تمايل به حركت دارد. او مي خواهد صحنه را ترك كند. هم به نفع خانوده و كودكش و هم به نفع جامعه. او تنها چيزهايي كه در تصوير مي بيند عبارتند از ؛ فساد، انحراف از مسير طبيعي، كودك آزاري، ايدز، بازي جنسي، اقليت، حاشيه نشين بودگي، بيماري، و ... . او قصد پاره كردن يا آتش زدن تصوير را ندارد چراكه او در سطح اول همجنسگراستيزي قرار ندارد. او فقط نمي پذيرد ولي اين نبودپذيرش، تحديد و تهديد كردن رفتار آن دو نفر را در پي ندارد. مرد ناآرام است و شايد با شگفتي به تصوير نگاه مي كند. او يك همجنسگراستيز است.

كودك. دست در دست پدر دارد (شايد فكر در فكرِ پدر پيوند داده است). ولي براي او اين تصوير همانقدر تازگي دارد و در حوزة «تازه دانسته شده» اش قرار مي گيرد كه مثلا تازگي يك برنامه تلوزيوني! تجربة جديد يك چيز. او در معرض دانستن و اگاه گستن و فهميدن است. قرار است چيزي را بفهمد كه انگارة او را از رابطة جنسي، خانوداه، و چيزهاي ديگر ساختارزدايي كند. او حداقل با گونه اي ديگر از رابطة جنسي آشنا مي شود. شايد در معرض فساد است؟ بي گمان نه. يادمان باشد كه سردرگمي و گاه نااميدي و خسارتي كه از كشمكش هايي كه ميان ما و دنياي ما (كه ما را منحرف، غيرطبيعي، بيمار، جنايتكار، گناهكار،و... مي داند) به وجود آمده، زاده همين ناآگاهي و نادانستگي از گونه اي ديگر «بودن» است. كودك در معرض تجربه است.

راستش را بخواهيد از نوشتن خوسته شدم. ديگر در مورد پرسش هاي زير نمي نويسم. به طرح پرسش بسنده مي كنم: چرا هردو خانواده پشت به ما كرده اند؟ خانواده هسته اي كه مشغول تماشاست واقعي است يا خود جزئي از تصوير كلي است؟ چرا مولف ترجيح داده است اين سوژه نقاشي شود تا كه عكاسي؟ چرا وحدتِ مركز روشنايي در هر دو تصوير (كوچك و بزرگ، يا غيرواقعي و شبه واقعي) يكي است؟ اصلا چرا اين خانوده وقت خود را براي ديدن اين تابلو صرف مي كنند؟ ...

زندگي نامه و بررسي نقاشي هاي استيو والكر را در پست پيشين بخوانيد.

نقاشي هاي بزرگ

2004-08-05T14:22:00.000-07:00

درمورد

استيو والكر

(steve walker)

ترجمه : حميد پرنيان

طراحي يكي از نخستي‌ ترين خاطرات دوران كودكي والكر است. او تصاوير طراحي شده را از سه يا چهارسالگي جمع آوري مي كرد. در بزرگسالي نيز اين عشق او به طراحي ادامه يافت. به عنوان هنرمندي خودآموخته، نقاشي را وقتي 25 ساله بود تنها پس از مسافرتش به اروپا آغاز كرد. در طول سفر، او بيشتر اوقاتش را در گالري ها و موزه هاي بزرگ گذراند. آنچنان كه خود مي نويسد نخستين بار بود كه با نقاشي هاي بزرگ روبرو مي شود، و نخستين بار بود كه قدرت پنهانيِ اشكال هنري را مي شناخت. او مي گويد «من با چيزهايي كه توانايي انجام دادن شان را داشتم شروع كردم». نقاشي هاي ابتدايي او، به شيوه اي پنهاني (و ناآشكار) انجام شد، چراكه او آنها را براي نمايش و فروش انجام نداده بود، و آرزوي تبديل شدن به يك هنرمند حرفه اي را نداشت.

آفرينش هاي هنري مربوط به زندگي اش و چيزهايي كه پيرامون او زندگي مي كنند براي والكر امري طبيعي بود، همانگونه كه در دوران كودكي اش اينگونه بود. به عنوان يك همجنسگرا، او به راستي از اين آگاه بود كه در دوره اي از تاريخ زندگي مي كند كه هم بهترين زمان است و هم بدترين زمان: آزادي و پذيرش بيشتري براي مردان و زنان همجنسگرا وجود دارد، در حالي كه در همين زمان بيماري ايدز جمعيت همجنسگرايان را دارد نابود مي كند.

ولي نقاشي هاي والكر درمورد افراد همجنسگرا و همجنسبازي نبود. او هنرش را چيزي مي داند همانند عشق، نفرت، درد، شادماني، فرهيختگي، ارتباط، زيبايي، تنهايي (غربت)، كشش (جذبه)، اميد، ياس (نااميدي)، زندگي و مرگ. هنرش زمينه اي جهانشمولي را در بر مي گيرد كه نگاهي به نژاد، جنسيت، طبقه اجتماعي اقتصادي، فرهنگ و جهتگيري جنسي دارد. اگرچه، آثارش يگانه و منحصربه فرد است چراكه او اين زمينه ها را از طريق موضوعاتي كه در نقاشي هايش دارد انتقال مي دهد ؛ مردان همجنسگراي جوان. اين او مسئله را اينگونه بيان مي دارد «زدودن جنسيت از موضوعات نقاشي ها و همچنين آنچه را كه ما درمجموع روابط انساني مي نامييم، و رابطه فرد با خود جهان». «به عنوان يك همجنسگرا، من كارهايي را كه با متن همجنسگرايي روبه رو بود آغاز كردم، آموزش دادم، و الهام بخشيدم. چراكه باور دارم كه يك دگرجنسگرا از قدرداني (و فهم و ارزيابي) كارهايي كه از موضوعات عموميِ زندگي سخن مي گويد آنگونه كه من با چشم هايم به عنوان يك همجنسگرا مي بينم، عاجز و ناتوان است. اگر افراد دگرجنسگرا براي اين كار ناتوان هستند، پس گمراهي (زيان، خسارت، باخت) براي آنهاست، نه براي من».

اگر والكر يك نقاش آبستره يا هنرمندي بود كه تنها از مناظر و چشم اندازها مي كشيد، جهتگيري جنسي او اهميت چنداني نداشت. اما هنگامي كه نقاشي هايش درمورد زندگي همجنسگرايان است، جهتگيري جنسيِ او از پيش زمينة فرهنگي، سن، يا مليت اش اهميت بيشتري مي يابد.

تمركز نقاشي هاي او، اغلب، نمايشِ غم و تنهايي (غربت) است، تا از اينرو اين واقعيت را كه زندگي هر فردي غمناك و غربتزده است بازتاب دهد. والكر اغلب افراد را در روابطي ترسيم مي كند كه گويي وجود هاي جداگانه (و از هم جدا) هستند، چراكه او آنها را اينگونه مي بيند. او همچنين از رنگ هاي ناسازگار (و متضاد يكديگر) بهره مي برد چراكه او با اينها راحت است و رنگ ها نتايج دلخواه را فراهم مي كند. او مي گويد «رنگ بسيار قدرمند است و اگر ذره اي از آن به گونه اي موثر مورد استفاده قرار گيرد گام بلندي را مي پيمايد. برخي رنگ ها مرا بسيار به هيجان مي آورند، در حالي كه ديگر رنگ ها از هرگونه تهاجم (و يورش) خالي هستند.شهوتِ نقاشي بسيار هيجان برانگيز است چراكه درون گسترة رنگ هاي كوچك، امكانِ گوناگونيِ بزرگي نهفته است.»

آثار هنريِ والكر در اندازه هاي بسيار بزرگ خلق مي شود، هميشه دراندازة 36 و 48. او نقاشي هاي بزرگي مي آفريند چراكه او بر اين باور است كه يك تصوير (و انگارة) بزرگ در مقايسه با تصوير كوچك جذابيت بيشتري دارد. او مي گويد «خواه آن تصوير صفحة تلوزيون باشد، خواه پردة سينما، يا تصويري در يك مجله، اندارة تصوير نشاندهندة ميزان اهميت است.» والكر مي گويد كه تعلق داشتن به يك اقليت، در آفرينشهاي هنري او نيرويي پيشبرنده است. «هر اقليتي خواهان و نيازمند يافتن صداهاي هنرمندانه اي است كه وضعيت خصوصي آن اقليت را بازتاب دهد، و همچنين در خلال انجام اين كار، زندگي و فرهنگ آنها را براي خودشان و براي دنياي بزرگتر اعتبار بخشد و ثبت كند».

والكر مي گويد در طول فرايند آفرينشي اش پاداش هاي بسيار كوچكي را تجربه كرده است. «پس از ساعتها نقاشي كردن، عقب مي ايستم و نگاه مي كنم بر چيزي كه پيش از اين وجود نداشته – يك دست، چهره، يا تكه اي از پارچه به وجود خواهند آمد بر كرباس (پارچه تابلوي نقاشي) ي كه پيشتر خالي و سفيد بود».

به عنوان يك هنرمند، براي والكر هيجان آور است كه در نقطه اي از تاريخ كار مي كند، جايي كه مخاطبي وجود دارد كه آماده است تا آفرينه هاي او را قدرداني كند و به كام گيرد. «نادر است هنرمندي را بيابيد كه در زمان خودش كامروايي داشته است. آثار من پس از من برجاي خواهند ماند، ولي ديدن اينكه در زمانِ آفرينش شان، آنها بر مردم تاثير گذاشته است براي من بهترين پاداش ها ست».

در سالهاي اخير، آثار والكر در گالري هايي در تورنتو، مونترال، نيويورك، و فيلادلفيا به نمايش گذاشته شده است.

انجمن همجنسگرايان آمريكاي شمالي واكنش بسيار مثبتي به هنر والكر نشان داده است. «من از قدرداني گروهي از مردم كه زمان را مي شناسند آگاهم، انرژي و استعداد براي كارهايي وقف شده كه به گونه اي ويژه براي آنها سخن مي گويد، اما همين زمان در دنياي بزرگي كه ما در آن زندگي مي كنيم نيز وجود دارد»

2004-07-24T01:03:00.000-07:00

«ژنه مقدس» : تصوير يك روح شكنجه‌شده

بررسيِ ايننمايش تك- نفره، حداقل تا اندازه‌اي، ما را با اين موضوع آشنا مي‌كند.

نوشته : اريك ماركيز

برگردان : احسان نيكي / حميد پرنيان

ehsan_niki@hotmail.com

hamidparnian5751@yahoo.com

نمايش تك – نفره قدرتي انكارناپذير دارد: بازيگر وارد صحنه مي‌شود و شخصيتي را مي‌آفريند كه ما , تماشاگران تسخيرشدة شان , را براي يكي دو ساعت مخاطب قرار مي‌دهد. نمايش «ژنه مقدس : زبان ديوار» تجسم تك – نفرة آرتور هانكت (Arthur Hanket) از نويسنده و نمايشنامه‌نويس فرانسوي ، ژان ژنه ، است. جاي ترديد است كه بسياري از تماشاگران نمايشِ هانكت با ادبيات يا نمايش‌نامه‌هاي ژنه آشنا باشند، از اينرو، اين به عهدة هانكت است كه ما را آشنا سازد.

اينكه او فقط تا اندازه‌اي در انجام اين كار موفق بوده، به همان اندازه از نقص روشِ او ناشي مي‌شود كه از غفلت ما از اين موضوع. ژنة يتيم و همجنسگرا به سرقت و فحشا رو مي‌آورد تا زندگي‌اش، كه بيشترِ اوايل آن در زندان سپري شده‌است را امتداد بخشد. هنگام زنداني بودن، او در خود باوري را رشد مي‌دهد تا بتواند در برابر رنج‌ها ايستادگي كند. در دهة 1930 ، او روانة سفري شيطاني‌اي شد كه هدفِ آن رسيدن به پاياني‌ترين حالتِ ممكنِ شرارت : نگارش «يادداشت‌هاي روزانة يك دزد» بود.

ژنه همچنين در هنگام زنداني‌بودن، اولين رمان خود ـ «بانوي گل‌هاي ما» ـ را نوشت. نوشته‌هاي‌اش، جستجويي بود براي آنچه كه او آن را «تقديس شرارت» مي‌ناميد، و مكانيسم گريزي بود از آنچه او آن را «نيمه خرفتيِ» هستي مي‌ناميد. او بعدها نمايش‌نامه‌هاي بيشماري همچون «بالكن» ، «كلفت‌ها» ، و «كشيك مرگ» را نگاشت. آغازِ نمايش «ژنه مقدس : زبان ديوار» لحظة حساس زنداني بودن ژنه است. نويسنده (ژنه)، كه نوشته‌‌اش از سوي كساني همچون ژان پل سارتر و پابلو پيكاسو پشتيباني مي‌‌شود، حكم زندان‌‌ ابدش، در سال 1984 ، بخشيده مي‌شود. او پرسش‌هايي كه «ژنة مقدس» (و ما نيز) دربارة چيستيِ جامعه، معناي آن، و نحوة ارائة افكار خود در نوشته‌هايش ، از خود مي‌پرسيد را ادامه مي‌دهد.

«ژنه مقدس» تلاشِ قابل ستايشي است در نمايش دادن يك روح شكنجه‌شده، و اين همان جنبه‌اي است كه هانكت موفقيت بيشتري در بيان آن دارد. او با لحني نيمه‌‌ تب‌دار، چگونگي روي‌آوردن خود به دزدي و سپس فحشاگري را بيان مي‌كند؛ اينكه چگونه دزدي احساس دوگانة ترس و آرامش را براي او به ارمغان آورده ؛ اينكه چگونه او با در آغوش گرفتن شرارت به وجد مي‌آيد. زبانِ هانكت آميزه‌اي است از شاعري و اعترافي خشم‌آلود. او مي‌گويد: «شاعري، شكافي است ميان دنياي روز و شب». «زندگي‌مان سرشار از اسراري است كه هر كدام شعري است.» برخي از آثار او كه به زبان فرانسوي است و بسياري از آنها تعمداً يك شخصيت زنداني كشيدة همجنسگرا را ترسيم مي‌كند. اين نمودهاي تصويري هانكت باوركردني است ؛ اما واژه‌, آهنگها و عبارات دهه 90 كه وارد مونولوگ‌هاي او شده‌اند كمتر قابل باورند. آنچه به نمايش در مي‌آيد تصوير روح شكنجه شده‌اي است كه , خواه زنداني و خواه آزاد, كار شگرف جداسازي خود از جامعه را به انجام رسانده , روحي كه ظاهراً از وضعيت مطرود بودن خود لذت مي‌برد؛ روحي كه ” فريفتة زبان شده“ اما هنوز ” هرگز سعي نكرده جزئي از ادبيات زبان فرانسه“ شود ؛ نفس در خود فرو رفته‌اي كه زبان را به عنوان نوعي درمان براي گريز از جنون هستي‌اش بكار مي‌برد.

اين نمايش تاريكي است كه درست به اندازه روشنگري‌اش, تلخ و ناگوار است, و هانكت اجراي خوبش را مديون كارگرداني چارلز اوته و استيو رانكين مي‌باشد. بنظر ميرسد هانكت با برطرف كردن رنجش بيش ازحد ژنه، قصد دارد به اين فصل از زندگي او پايان خوشي دهد. آگهي تبليغاتيِ اين نمايش، گرچه ، تصويري از اواخر زندگي واقعي ژنه را نشان مي‌دهد، ما را مشتاقِ تصويري از نويسندة بالغ و خوش‌ذوقي مي‌كند كه ژنه را درون خود پرورش داده است.

2004-07-22T04:46:00.000-07:00

3

2004-07-22T04:26:00.000-07:00

در خانه نشسته ام و اين گذر كند لحظه ها گولزنك است...

تعهد... الان مي فهمم كه چرا تعهد هميشه احمقانه بوده است. وقتي يك رابطه با حسن نيت آغاز مي شود چيز عجيب و آزاردهنده اي نيست ولي وقتي اين رابطه اندكي زماندار شد پاي خيلي چيزهاي ديگر پيش كشيده مي شود؛ تعهد زنداني است كه انسان ها از هول حليم خود را داخل آن مي اندازند بي آنكه بدانند چيز دندانگيري نيست. تعهد مانند هرچيز ديگر كاركردي پنهاني دارد و خواسته يا ناخواسته چيزهايي را بر آدم تحميل مي كند. وقتي آزادانه با همه رابطه داري (همه گونه رابطه) اين آزادي رابطه است كه موجب رشد و گسترش فهم آدم مي شود نه خود رابطه. اين مناسبات و تعاملاتي كه در رابطه بين دو نفر شكل مي گيرد ايجادكننده رشد ذهني است. انسان هرچه قدر بيشتر تجربه كند به همان ميزان به شخصيت سالم نزديكتر مي شود. ولي هنگامي كه رابطه، آزاديِ خود را از دست مي دهد و شكلي ايستا و قراردادي به خود مي گيرد ديگر نبايد انتظار واكنشهاي صادقانه را داشت؛ در اين حالت انسان محدود شده و پويايي و اكتيو بودنش را از دست مي دهد؛ تبديل به شخصيتي مي گردد كه سعي در سازگاري با محدوديتها و چهارچوب هاست. نمي دانم چقدر درست است كه اينگونه فكر كنيم؛ ولي به اين يقين دارم كه تعهد مانند همه چيزهاي عرفي و سنتي، ماهيتي خشك كننده، محدودكننده، و ايجادكنندة انتظارات و چشمداشت ها است. آيا انسان را گريزي از اين سرسپردگي و الزام و تعهد هست؟ آيا مي شود به نوع ديگري از رابطه ها باور داشت؟ آيا ضرروت داشتن يك زندگي سعادتمندانه، همرا شدن متعهدانه با يك نفر است؟ آيا زندگي متعهدانه با يك نفر نيازي ضروري است؟ اگر پاسخ مثبت است آيا مي توان به جايگزينِ تغييريافته آن فكر كرد؟ آيا براي برخي از ما تنهايي مناسبترين وضعيت نيست؟ آيا همه چيز با همراه شدن با يك نفر حل مي شود؟ اين مسئله چقدر اهميت دارد؟ مي شود ناديده اش گرفت؟ مي شود رابطه ها را باز گذاشت تا هروقت كه نياز به متلاشي شدن داشت متلاشي شود و از بين برود؟ در اين صورت ضربه هاي عاطفي و رواني را چگونه توجيه كنيم؟ آيا مي شود به درجه اي رسيد كه از جدايي نهراسيد و آن را عقوبت و عذاب نديد؟... ولي با اين وجود وقتي داشتم در اينترنت كسچرخي مي كردم به عكسي برخوردم كه دو زن همجنسگرا را نشان مي داد كه پس از 51 سال زندگي مشترك اولين زوجي بودند كه در سانفرانسيسكو با يكديگر پيمان ازداج بستند. اين زوج در تصوير شاد و خوش بودند. من هم وقتي عكس را ديدم شاد و سرزنده شدم.

2

2004-07-18T04:45:00.000-07:00

دوستي گفت؛ شميسا در كتابش به تقبيح و نكوهش همجنسگرايي مي پردازد. شگفت زده شدم. اندوهي سنگين بر من چيره شد. نمي دانستم. ساختارزدائي: كتاب «شاهدبازي در ادبيات فارسي» را نخوانده ام ولي بي شك لحظه آغازين ادبيات همجنسگرايي در ايران است. دكتر شميسا با نوشتن اين كتاب، با اينكه اقدام متهورانه اي بود، خود را با آن دسته از افرادي كه با دگرجنسگراييِ اطرافشان سازگاري محض يافته اند ... يكرنگ كرد. نمي دانستم. ولي با اين وجود بايد كتاب را خواند. فرويد مي گويد آدم ها همگي دوجنسگرا هستند؛ اشتباهم را نمي خواهم لاپوشاني كنم ولي برابري اصلي است كه تنها كوردلانِ جزم انديش مي توانند آن را ناديده بگيرند. بالانشين بودن شميسا را تغيير نمي دهم؛ مي خواهم او را كه شايد رفتار و نگرشي همجنسگراستيزانه اي دارد، هميشه در برابرم داشته باشم. آه كه چه سردكننده است اين يورش نفرت.
دست هايم را به نشانه راستي بالا بردم افسوس كه تنها بر آن سردباد وزيد. چمنزار را كه هميشه تكانه هاي عارفانه دارد رها مي كنم، شايد در آن سوي آپارتمان ها كسي باشد كه ترانه دلتنگي خويش را آرام بخواند. دستهايي استخواني، با لباني خشك، سپس بعدالظهرهاي كشدار، و تو!
ادامه بدهم؟ يا ندهم چه فرق مي كند! ... ؛ مي خواهي فرقش را بكنم توي چشمت. و نگاه هيچگاه هميشه نشانه علاقه نيست. دزديدن نگاه استاد زنانه مان از من كه مي داند جهتگيري جنسي ام رو به سوي كدام دارد با نگاه پيرمرد چروكيده اي كه در پارك دانشجو كشدار مي كند بر نگاه پراضطراب من فرق مي كند! هيچگاه نگاه هميشه زاده علاقه نيست.

سالوادور را در پياده رو، نزديك هتلي كه هستيم، بوسيدم. او خشمگين شد و من را هل داد. زخم هايي برداشتم. طبقه همكف هتل كافه اي بود كه پنجره هايش رو به سوي بيرون بود. ولگردها و پااندازهايي كه كنار پنجره به روي نيمكت ها نشسته بودند به ما خيره شدند. سالوادور با آستينش صورت خيش را از باران پاك كرد و داخل شد. ما براي رسيدن به اتاقمان مجبور بوديم از ميان كافه رد شويم. سالوادور به آشپزخانه رفت. من به دنبال او رفتم. به او گفتم؛ چرا اين كار را با من كردي؟ او گفت؛ آدم در پياده رو نمي بوسد اگر مي خواهي امشب... . من تنها مي خواستم سپاسگذاري خويش را به او نشان دهم. ـ ژان ژنه؛ يادداشت هاي روزانه يك دزد.

1

2004-07-17T14:16:00.000-07:00

سكوت هميشه نشانه رضايت نيست... كتاب «شاهدبازي در ادبيات فارسي» را نخوانده ام ولي بي شك لحظه آغازين ادبيات همجنسگرايي در ايران است. دكتر شميسا با نوشتن اين كتاب، با اينكه اقدام متهورانه اي بود، خود را از آن دسته از افرادي كه با دگرجنسگراييِ اطرافشان سازگاري محض يافته اند خارج كرد. وقتي به ديوارهاي كشيده شده در اطرافمان مي نگرم ابتدا ياس بر من چيره مي شود؛ اينكه همجنسگرايي به شدت طردشده مي باشد، ولي اين جهتگيري آنچنان ريشه دوانيده است كه به سختي مي توانم جايگزين ديگري بيابم؛ آرامش ضروري ترين و بنيادي ترين نياز بشر است؛ ناامني هميشه ناخواستني است و انسان از آن پرهيز مي كند. ديگر چه كار مي شود كرد؟ سكوت! انتظار! ... مي دانم كه بايد آتش شهوت را خاموش كرد؛ انسان هميشه نبايستي به خواسته هاي متلاطمِ دروني خويش پاسخ دهد؛ پريشانيِ روانيِ ناشي از برهم خوردن تعادل تنها پاسخي است كه از بي برنامگيِ زندگيِ جنسي مي توان گرفت. ... فقط در شب است كه اينگونه معصومانه مي نويسم. من روز را به خاطر فراموش شدنِ خود دوست ندارم.
داشتم از شميسا مي نوشتم؛ نامِ او را از اينرو بر نوشته هايم بالانشين كرده ام كه هميشه در خاطرم بماند كه او با آنكه مي دانست دامنِ پرشكوهش در زمينه ادبيات به لكه ننگ آغشته خواهد شد، نوشت. شب است و من روح را روشنايي داده ام ... به راستي اين فقط احساسِ من از اينك است كه مي نويسم و هيچ به دنبال معني و دركِ آن نيستم.
دلم براي تمام دوستانم تنگ شده است. دلم براي تمام لحظه هاي هيجاني اي كه پشت رايانه تجربه كرده ام تنگ شده است. من هرگز از سرعتي كه زمان در دويدن بر تجربيات زندگي ام دارد شادمان و راضي نيستم. من دوست ندارم وقتي به پشت نگاه مي كنم ببينم كه وحشتناك اشتباه كرده ام؛ من بيشتر دوست دارم اشتباهاتم را ناديده بگيرم. دلم براي تمام دوستانِ دور يا نزديك تنگ شده است. دلم هواي خالي از هرگونه نيرنگ و فريبكاري مي خواهد.
دوست دارم آنقدر بنويسم تا صبح. دوست دارم لحظه اينگونه بودن را پيوسته كنم. من اينبار با بارِ پيشين متفاوت هستم.